Son günlerde gazete ve dergilere yansıyan ilgi çekici bir haberin başlığı:
“Zayıflama ilaçlarının uzun vadedeki güvenilirlikleri bilinmiyor.”
Kanada’lı araştırmacılar Dr. Raj Padwal ve Dr. Sumit Majumdar, obeziteyle mücadelede kullanılan ilaçların, güvenilirlikleri ve etkilerine ilişkin verilerin eksikliğini tespit ettikleri ve Lancet dergisinde yayımlanan makalelerini hazırlamak için, şu anda piyasada olan iki molekül (sibutramin ve orlistat, ilaç isimleriyle ilki Reductil-Meridia, ikincisi ise Xenical-Zelium… ülkelere göre aynı ilacın isimleri değişebiliyor) ile ilgili son 6 yılda yapılmış araştırmaları değerlendirmiş ve makaleleri gözden geçirmişler; Kuzey Amerika’da (FDA-Amerikan Gıda ve İlaç Konseyi henüz onayını vermiş değil) piyasada olmayan ancak bazı Avrupa ülkelerinde satışa sunulmuş olan Rimonabant molekülü (ilaç ismi Acomplia) üzerine de aynı türde bir çalışma yürütmüşler.
“Hekimlerin güvenli ve bilinçli olarak hastalarına bu ilaçları yazabilmeleri için, gerekli olan bu moleküllerin uzun vadedeki etkileri üzerine veriler yeterli değil, hekimlerin ilaçların beklenen yararlar-alınan riskler konusunda bilinçli davranabilmelerini sağlayacak araştırmalar gerekli ” sonucuna varan Kanada’lı 2 doktor, bu ilaçların geniş ölçüde kullanılmasından önce, obezite’ye bağlı hastalık ve ölümleri önemli oranda azalttıklarının klinik araştırmalarla desteklenmesi gerekir, diyorlar.
Bu araştırmayı yorumlayan Yale Üniversite’si Tıp Fakülte’sinden Dr. David L. Katz’ın sözcükleri de kayda değer: “Kilo kaybı için kullanılan ilaçların tarihçesi cesaret verici değil. Şimdiye dek FDA tarafından onaylanmış olan iki ilacın büyük bir etkinlikleri yok ve potansiyel ciddi yan etkilere sahipler ve ancak alınmaya devam edildikleri sürece etki gösterebiliyorlar… İlaç tedavisini obeziteye karşı kullanarak, insan metabolizmasının temel faaliyelerini yeniden yönlendirmeye çabalıyoruz. Olağanüstü yüklü bir toksisite ve yan etkiler faturası ödemeden başarabileceğimizi sanmıyorum.”
Hemen hemen aynı günlerde, çok saygın ve bağımsız Fransız Prescrire dergisi redaktörleri de, zayıflamada kullanılan ilaçların “çok göreceli” etkinlikleri üzerine eğilmişler ve yayımladıkları “Rimonabant ile ilerleme yok” başlıklı kısa bir yazıda şunları okuyabiliyoruz:
“Erişkin obezlerde, rimonabantın başlıca yararı yılda 4-5 kiloluk bir kayıp, ilaç tedavisi durdurulduğunda, süratle başlangıç kilosuna dönülüyor, ve tüm bunlar istenmeyen etkilerin bedelini ödeyerek gerçekleşiyor… psişik (anksiyete, depresyon), nörolojik (baş dönmesi hisleri) ve sindirim sistemi (bulantılar, kusmalar) istenmeyen etkileri ortaya çıkıyor.”
Bizim görüşümüzü biliyorsunuz… zayıflamanın ne ilaçla ne de başka bir yöntemle bedene dayatılamayacağını düşünüyor, deneyimlerimizle her geçen gün yeniden öğreniyoruz. Ve biraz da sevinerek, ne zaman uzun süreye yayılan, ciddi bilimsel araştırmalar yapılsa bu görüşlerimiz destekler doğrultuda sonuçlar verdiğini gözlemliyoruz… Ve bir kez daha hatırlatmakta yarar görüyoruz… ne bugün, ne de yarın bedeni ruhsal veya bedensel (ne yazık ki çoğu zaman ikisi birden) ağır zararlara uğratmadan insanları zayıflatacak bir molekül yok, olması da mümkün değil!
